Wykrój sukienki na ramiączkach: podtrzymanie, odszycia i tkanina

W sukience na cienkich ramiączkach góra musi przylegać do ciała ściślej niż w sukience z rękawami. Luz w obwodzie biustu wynosi zwykle 2–5 cm, a w sukniach wieczorowych z dopasowanym stanikiem nawet 0–2 cm. Większy luz sprawia, że górna krawędź odstaje przy pochyleniu, a ramiączka przesuwają się na boki.

Podtrzymanie zapewnia przede wszystkim dobrze wymodelowany biust: zaszewki, cięcia księżniczkowe albo stanik złożony z kilku elementów. Ramiączka trzymają sukienkę na miejscu, ale nie powinny dźwigać całego ciężaru spódnicy. Jeśli spódnica jest długa i ciężka, warto dodać wewnętrzny pas w talii, który przejmie część obciążenia.

• Ramiączka cienkie, 0,5–1 cm: tylko przy lekkich tkaninach i dopasowanej górze.
• Ramiączka szersze, 2–4 cm: stabilniejsze, zakrywają ramiączka biustonosza.
• Ramiączka regulowane: wygodne przy szyciu dla kogoś innego.
• Ramiączka krzyżowane na plecach: lepiej trzymają się na ramionach.

Cienkie ramiączka szyje się najczęściej jako rurki ze skosu. Pasek tkaniny ciętej pod kątem 45 stopni, szerokości 2,5–3 cm, składa się wzdłuż prawą stroną do środka, przeszywa 5–6 mm od zagięcia i przewraca na prawą stronę igłą z uszkiem lub specjalnym obracaczem. Skos sprawia, że ramiączko jest lekko elastyczne i układa się na ramieniu bez skręcania.

Szersze ramiączka kroi się z prostej nitki, podkleja cienką flizeliną i zszywa jak pasek. Długość ramiączek warto zostawić z zapasem 3–4 cm i ostatecznie ustalić na przymiarce, przypinając je szpilkami do wnętrza sukienki. Dopiero potem wszywa się je między wierzch i podszewkę lub odszycie.

Ramiączka z przodu i z tyłu nie zawsze leżą w jednej linii. Przy sukienkach z odkrytymi plecami tylny koniec ramiączka przesuwa się zwykle bliżej środka tyłu, żeby nie zsuwało się z ramienia. Zaznacz to miejsce na sobie lub na manekinie, a nie według wykroju z innej sukienki.

Wykrój sukienki na jedno ramię jest asymetryczny, więc przód i tył kroi się jako całe elementy, a nie z zagięcia tkaniny. Ciężar sukienki spoczywa na jednym ramieniu, dlatego górna krawędź po stronie odsłoniętej musi być wzmocniona: taśmą krawiecką, wszytą gumką silikonową albo fiszbinami w szwach bocznych.

Najczęstszy błąd to zbyt luźna linia od ramienia do pachy po stronie odkrytej. Przy przymiarce sprawdź, czy krawędź przylega do klatki piersiowej, gdy podnosisz rękę. Jeśli odstaje, skróć krawędź o 0,5–1 cm, wdając nadmiar w taśmę.

Wykrój sukienki bez rękawów różni się od wykroju z rękawem przede wszystkim kształtem podkroju pachy. Jeśli wytniesz sukienkę z rękawem i po prostu go pominiesz, pacha będzie zbyt nisko i zbyt szeroko, a z boku zobaczysz biustonosz. W sukience bez rękawów podkrój podnosi się zwykle o 1–2 cm i zwęża w ramieniu o 0,5–1 cm.

Krawędzie wykańcza się odszyciem, lamówką ze skosu albo podszewką wszytą do krawędzi. Odszycie łączone, wykrojone jako jeden element obejmujący dekolt i pachy, daje najczystsze wykończenie i najlepiej trzyma kształt. Odszycie podkleja się cienką flizeliną, żeby krawędź nie rozciągała się przy noszeniu.

Sukienka bez rękawów jest też świetną bazą do noszenia warstwowo: pod żakiet, sweter lub na bluzkę. Jeśli planujesz ją tak nosić, nie zwężaj za bardzo ramion i nie podnoś podkroju zbyt wysoko, bo pod żakietem krawędź będzie uciskać. W wersji letniej, noszonej solo, podkrój może być wyższy i bliżej ciała, co lepiej zakrywa bieliznę.

Wykrój sukienki z odkrytymi plecami to najbardziej wymagający fason z tej grupy. Głębokie wycięcie tyłu sprawia, że tkanina ma tendencję do odstawania przy łopatkach i zsuwania się z ramion. Rozwiązania są trzy: krótsza i lekko zaokrąglona linia wycięcia, krawędź wzmocniona taśmą na naciągu oraz ramiączka umieszczone bliżej szyi niż w klasycznej sukience.

Przy bardzo głębokim dekolcie na plecach, poniżej linii biustonosza, warto wszyć miseczki w przód sukienki i ustabilizować boki fiszbinami. Dolna krawędź wycięcia powinna leżeć dokładnie na ciele, a nie odstawać, dlatego ten fason wymaga dokładnej długości pleców do talii.

1. 1.Zmierz długość pleców do talii i porównaj z wykrojem.
2. 2.Zaznacz na sobie, jak nisko ma sięgać wycięcie.
3. 3.Uszyj próbny tył z bawełny i sprawdź przy ruchu ramion.
4. 4.Wzmocnij krawędź taśmą, zanim dołożysz odszycie.

W sukniach odsłaniających ramiona krawędź jest widoczna na każdym zdjęciu, więc wykończenie ma ogromne znaczenie. Odszycie powinno być podszyte ściegiem przytrzymującym, czyli przeszyte razem z zapasami szwów 1–2 mm od szwu łączącego. Dzięki temu nie wywija się na zewnątrz.

Podszewka do samej góry to wygodne rozwiązanie przy tkaninach przeświecających. W sukienkach na ramiączkach łączy się ją z wierzchem wzdłuż górnej krawędzi, a ramiączka wszywa między warstwy. Podszewkę warto kroić 2–3 mm mniejszą na krawędziach, żeby nie wychodziła na zewnątrz.

Sukienki na ramiączkach szyje się najczęściej z wiskozy, jedwabiu, satyny, krepy, lnu i bawełny. Tkaniny lejące, jak wiskoza czy jedwab, pięknie się układają, ale łatwo się rozciągają na krawędziach skośnych. Sztywniejsze, jak bawełna popelina czy len, lepiej trzymają kształt dekoltu, ale mogą odstawać w okolicy biustu przy zbyt dużym luzie.

Do sukienek z odkrytymi plecami najlepsze są tkaniny o średniej gramaturze, które trzymają formę, ale nie są sztywne. Bardzo cienkie jedwabie wymagają podszewki i stabilizacji niemal każdej krawędzi. Na sukienkę midi na ramiączkach w rozmiarze 38–40 przy szerokości 140–150 cm potrzeba zwykle 1,8–2,5 m, zależnie od szerokości spódnicy.

W sukience z rękawami błędy w dopasowaniu biustu częściowo maskuje rękaw. W sukience na ramiączkach nie ma nic, co by je ukryło. Dlatego tak ważne jest, żeby wykrój od początku odpowiadał rzeczywistym wymiarom: obwodowi biustu, odległości między biustami, długości od ramienia do biustu i długości pleców.

Wykrój na miarę z Minerva Patterns uwzględnia podane przy zamówieniu wymiary, więc zaszewki kończą się tam, gdzie wypada Twój biust, a talia trafia w Twoją talię. Przy sukienkach na ramiączkach i z odkrytymi plecami nadal warto uszyć próbny stanik, bo te fasony wymagają dopasowania co do centymetra.