Wykrój spódnicy ołówkowej, z koła i z półkola: konstrukcja i szycie

Spódnica ołówkowa powstaje na bazie podstawowej konstrukcji spódnicy: prostokąta o szerokości połowy obwodu bioder z luzem i długości od talii do dołu. Różnicę między talią a biodrami rozkłada się na zaszewki z przodu i z tyłu oraz na szwy boczne. Z przodu są zwykle jedna lub dwie krótsze zaszewki, około 9–10 cm, z tyłu dłuższe, 12–15 cm, bo pośladki wymagają więcej kształtu.

Luz w biodrach w spódnicy ołówkowej wynosi zwykle 2–4 cm w obwodzie, w talii 1–2 cm. Dół lekko zwęża się względem bioder, o 2–4 cm na każdym boku, co daje charakterystyczną sylwetkę. Żeby dało się w niej chodzić, potrzebne jest rozcięcie lub rozporek z tyłu, sięgające zwykle 15–20 cm w górę od dołu przy długości do kolana.

Spódnica ołówkowa z wełny prawie zawsze ma podszewkę. Podszewka ułatwia zakładanie, zapobiega przyklejaniu się spódnicy do rajstop i sprawia, że wełna nie wypycha się w kolanach. Kroi się ją z tego samego wykroju co wierzch, ale bez zaszewek zszytych na stałe: zaszewki w podszewce zamienia się na zakładki, które dają trochę swobody.

Rozporek z tyłu ma dwie części: zakładkę wierzchnią i spodnią. W wykroju lewa i prawa połowa tyłu różnią się, bo jedna ma przedłużenie zachodzące na drugą, zwykle 4–5 cm szerokości. Przedłużenia podkleja się flizeliną, a górną krawędź rozporka zabezpiecza ukośnym przeszyciem od prawej strony.

Podszewkę w miejscu rozporka wycina się w kształcie odwróconej litery L i przyszywa ręcznie do krawędzi rozporka. To jedna z bardziej żmudnych czynności, ale bez niej rozporek się wywija i podszewka wychodzi przy każdym kroku.

Wykrój spódnicy rozkloszowanej, czyli w kształcie litery A, powstaje z ołówkowej przez zamknięcie zaszewek i przeniesienie ich objętości do dołu. Rozcina się wykrój od końca zaszewki do dołu i rozsuwa, aż zaszewka się zamknie. Talia zostaje dopasowana, a dół zyskuje szerokość.

Spódnica rozkloszowana jest najbardziej uniwersalna: dobrze wygląda z tkanin średniej gramatury, łatwo ją uszyć i dopasować, a dół można podwinąć bez większych trudności, bo nie jest mocno zaokrąglony. To dobry wybór na spódnice z lnu, bawełny, wełny czy dżinsu. Przy długości do kolana zużywa zwykle 1,2–1,6 m tkaniny o szerokości 140–150 cm.

Wykrój spódnicy z półkola to półkole z wyciętym otworem na talię, krojone z jednego kawałka albo z dwóch ćwiartek. Promień talii dla spódnicy z półkola liczy się ze wzoru: obwód talii podzielony przez 3,14. Przy talii 70 cm to około 22,3 cm. Do promienia talii dodaje się długość spódnicy, żeby uzyskać promień dołu.

Spódnica z półkola ma sporo ruchu, ale nie jest tak obfita jak z koła, więc sprawdza się na co dzień. Kroi się ją zwykle z dwóch ćwiartek z szwami po bokach albo z jednego półkola ze szwem na środku tyłu. Przy szerokości tkaniny 150 cm i krótszej długości półkole mieści się często na jednym kawałku złożonej tkaniny.

• Promień talii, półkole: obwód talii / 3,14.
• Promień talii, pełne koło: obwód talii / 6,28.
• Promień dołu: promień talii + długość spódnicy.
• Od promienia talii odejmij 0,5–1 cm, bo skos się rozciąga.

Wykrój spódnicy z koła to pełny okrąg z wyciętą talią. Promień talii liczy się ze wzoru: obwód talii podzielony przez 6,28, czyli dla talii 70 cm około 11,1 cm. Ponieważ talia biegnie w dużej części po skosie, w praktyce rozciąga się przy szyciu, więc promień zmniejsza się o 0,5–1 cm albo stabilizuje talię taśmą.

Spódnica z koła zużywa dużo tkaniny. Przy długości do kolana, około 60 cm, średnica dołu przekracza 140 cm, więc przy tkaninie 150 cm kroi się ją zwykle z dwóch półkoli, co daje 2,8–3 m materiału. Przy dłuższych spódnicach zużycie rośnie bardzo szybko, a przy tkaninach z kierunkowym wzorem trzeba dodatkowo planować układ elementów.

Spódnica może mieć pasek prosty, odszycie talii albo karczek. Pasek prosty podkleja się flizeliną i wszywa z lekkim wdaniem spódnicy, około 1–1,5 cm. Odszycie talii daje czystszą linię i jest wygodniejsze przy spódnicach z wysokim stanem.

Zapięcie to najczęściej zamek kryty w szwie bocznym lub na środku tyłu. W spódnicy ołówkowej z wełny klasyczny jest też zamek z zakładką. Dół spódnicy ołówkowej podszywa się ręcznie lub ściegiem krytym na maszynie, spódnicy z koła wąsko, na 0,5–1 cm, ewentualnie z lamówką lub taśmą.

Przy spódnicach z koła i półkola warto wiedzieć, że talia leży częściowo po skosie, więc pasek lub odszycie talii musi być krojone z prostej nitki i podklejone. To ono stabilizuje talię i nie pozwala jej się wyciągnąć przy noszeniu.

Spódnica ołówkowa wymaga tkaniny o średniej lub dużej gramaturze: wełny kostiumowej, tweedu, gęstej bawełny z elastanem, krepy. Domieszka 2–3 procent elastanu ułatwia siadanie i poruszanie się. Spódnice z koła i półkola wyglądają najlepiej z tkanin lejących lub średnio sztywnych: wiskozy, krepy, cienkiej wełny, bawełny popeliny.

Tkaniny bardzo sztywne, jak dżins czy tafta, dają spódnicy z koła mocną, sterczącą formę. To efekt zamierzony w spódnicach w stylu lat pięćdziesiątych, ale przy fasonach codziennych lepiej wybrać krój rozkloszowany lub półkole.

Do spódnicy potrzebne są trzy podstawowe wymiary: obwód talii, obwód bioder i długość od talii do dołu, a przy spódnicy ołówkowej także odległość od talii do najszerszego miejsca bioder. Największe kłopoty sprawia różnica między talią a biodrami nietypowa dla tabeli rozmiarów, na przykład talia w rozmiarze 42 i biodra w 38.

Długość spódnicy dobiera się nie tylko do mody, ale też do proporcji. Spódnica ołówkowa najkorzystniej wygląda, gdy kończy się tuż nad kolanem, w najwęższym miejscu nad rzepką, albo w połowie łydki. Długość, która przecina najszerszą część łydki, optycznie skraca nogi.

Spódnice z koła i półkola wyglądają dobrze w dwóch długościach: do kolana i do połowy łydki. Przy niskim wzroście lepiej sprawdza się krótsza wersja, bo obfity klosz w długości midi przytłacza sylwetkę. Długość zmierz od talii po boku ciała, w butach, które zamierzasz nosić.

Wykrój według własnych wymiarów z Minerva rozwiązuje ten problem od razu: zaszewki i boki są wyliczone dla Twoich proporcji. Spódnice to też dobry projekt do formatu One Page, bo długie elementy mieszczą się na jednym arkuszu szerokości 80 cm, bez sklejania kartek.