Wykroje męskie: marynarka, koszula, kamizelka i spodnie

Sylwetka męska ma inne proporcje: szersze ramiona, płaską klatkę piersiową bez zaszewek piersiowych, węższe biodra i często wysunięty brzuch u dojrzałych mężczyzn. Konstrukcja opiera się więc na obwodzie klatki piersiowej, a nie biustu, a dopasowanie w talii jest zwykle subtelne.

Ogromne znaczenie ma postawa. Mężczyzna wyprostowany potrzebuje dłuższego przodu i krótszego tyłu, pochylony odwrotnie. Do tego dochodzi pochylenie ramion: ramiona opadające lub uniesione zmieniają kąt szwu ramieniowego i podkrój pachy. W klasycznym krawiectwie miarowym właśnie te cechy sylwetki są przedmiotem największej uwagi.

Męska odzież zapina się lewą stroną na prawą: dziurki są na lewym przodzie, guziki na prawym. Ta zasada dotyczy marynarek, kamizelek, płaszczy i koszul.

Wykrój marynarki męskiej składa się zwykle z przodu, boku, tyłu z dwóch części, dwuczęściowego rękawa, kołnierza z podkołnierzem, odszycia przodu, podszewki i elementów kieszeni. Bok, czyli osobny element pod pachą, pozwala precyzyjnie dopasować talię bez długich zaszewek. Na przodzie znajduje się zwykle krótka zaszewka od kieszeni w górę, która modeluje klatkę piersiową.

Klapy decydują o charakterze marynarki. Klapa wykładana z wcięciem jest najbardziej uniwersalna, szpiczasta klapa pasuje do marynarek dwurzędowych i bardziej formalnych, a szalowa klapa jest klasyką marynarek smokingowych. Marynarka jednorzędowa ma niewielki zakład, a dwurzędowa szeroki, z dwoma rzędami guzików.

Rękaw dwuczęściowy, z górnym i dolnym elementem, podąża za naturalnym zgięciem ręki w łokciu. Główka rękawa ma wdanie, czyli nadmiar długości w stosunku do podkroju pachy, który rozprowadza się przy wszywaniu, żeby rękaw ładnie układał się na ramieniu. W marynarce wynosi ono zwykle 2–4 cm, zależnie od tkaniny i fasonu.

To, co odróżnia marynarkę od zwykłego żakietu, kryje się w środku. Przód marynarki usztywnia się wkładem: w wersji przemysłowej klejonym, czyli flizeliną z klejem wprasowaną na cały przód, w wersji krawieckiej szytym z włosianki i płótna, przyszywanym ręcznie do przodu. Wkład szyty daje bardziej miękką i trwałą formę, ale wymaga dużo pracy ręcznej.

Klapę formuje się ściegiem podszywającym, który nadaje jej naturalne wywinięcie. Ramię wzmacnia się poduszką lub wkładem ramieniowym, a główkę rękawa wałeczkiem z flaneli lub włosianki, który podtrzymuje jej kształt. W marynarkach letnich i w stylu nieformalnym część tych warstw pomija się, uzyskując lżejszą, miękką konstrukcję.

Wybór metody zależy od doświadczenia i przeznaczenia marynarki. Na pierwszą marynarkę dobrym kompromisem jest wkład klejony na przodzie, wzmocniony dodatkowym kawałkiem włosianki w okolicy klatki piersiowej.

Wykrój koszuli męskiej to przód z listwą, tył z karczkiem, rękaw z rozporkiem i mankietem oraz kołnierz ze stójką. Karczek kroi się zwykle podwójnie, a tył często ma zakładkę lub dwie zakładki przy karczku dla swobody ruchów. Kołnierz koszulowy składa się z dwóch elementów: stójki przyszywanej do dekoltu i samego kołnierza.

W koszulach męskich szwy wykańcza się zwykle szwem płaskim, nazywanym też szwem francuskim, lub szwem angielskim, tak aby wnętrze było czyste bez obrzucania. Kołnierz i mankiety usztywnia się flizeliną koszulową, a ich kształt warto dopracować z dokładnością do milimetra, bo te elementy przyciągają wzrok.

Najważniejsze wymiary to obwód szyi, długość rękawa i obwód klatki piersiowej. Obwód kołnierza koszuli jest zwykle o 1–2 cm większy od obwodu szyi, a długość rękawa mierzy się do kości nadgarstka tak, aby mankiet wystawał spod rękawa marynarki o około 1–1,5 cm.

Wykrój kamizelki męskiej jest stosunkowo prosty, a przy tym świetnie uczy precyzji. Klasyczna kamizelka ma przody z tkaniny garniturowej i tył z podszewki, często z regulacją szerokości w postaci paska ze sprzączką. Przody mają zwykle dwie zaszewki, kieszenie z wypustką lub listewką i 5–6 guzików.

Kamizelka powinna zakrywać pasek spodni, a jej dolny guzik tradycyjnie pozostaje niezapięty. Przody kończą się zwykle dwoma szpicami, a kamizelki do smokingu i fraka mają inne kroje, często z głębszym dekoltem i klapami. Kamizelka dwurzędowa jest bardziej formalna i ma szeroki zakład.

Ponieważ kamizelka leży blisko ciała, wymaga dobrego dopasowania w klatce piersiowej i talii. Przy wysuniętym brzuchu przód musi być odpowiednio dłuższy, inaczej spod kamizelki będzie wystawać koszula.

Wykrój spodni męskich różni się od damskich kilkoma szczegółami. Spodnie garniturowe mają zwykle jedną lub dwie zakładki przy pasku albo płaski przód, rozporek na zamek z obłożeniem i pasek z podszewką. Szew tylny ma często zapas szerszy niż pozostałe, który pozwala później poszerzyć lub zwęzić spodnie w talii.

Siedzenie spodni męskich jest zwykle płytsze niż damskich, a krzywa kroku z przodu krótsza. Przy wysuniętym brzuchu warto obniżyć talię spodni na przodzie, aby pasek biegł pod brzuchem, zamiast podnosić przód. Kant prasuje się dokładnie wzdłuż linii nitki prostej.

Szerokość nogawki przy dole zmienia się z modą, ale wykrój musi zachować proporcję z obwodem kolana. Zbyt wąski dół przy szerokim kolanie sprawi, że nogawka będzie się układać w fałdy.

Tkanina w krawiectwie męskim jest równie ważna jak wykrój. Wełna jest tu materiałem podstawowym, bo pod wpływem pary i ciepła daje się formować: można nią rozprasować i wyciągnąć łuk klapy, ściągnąć wdanie główki rękawa, wymodelować kształt klatki piersiowej. Tropik i wełna czesankowa nadają się na garnitury całoroczne, flanela i tweed na marynarki jesienne i zimowe.

Len i bawełna są przyjemne latem, ale znacznie trudniej je formować i bardziej się gniotą. Marynarki z tych tkanin szyje się zwykle w lżejszej konstrukcji, z cieńszym wkładem lub bez podszewki na plecach. Na koszule wybiera się popelinę, oksford, twill lub batyst, a na podszewki wiskozę lub kupro, które oddychają lepiej niż poliester.

Tkaniny garniturowe mają zwykle szerokość 140–150 cm. Na marynarkę jednorzędową potrzeba zazwyczaj nieco ponad półtora metra, na garnitur z kamizelką znacznie więcej, a przy kracie lub prążku trzeba doliczyć zapas na dopasowanie wzoru. Dokładne zużycie dla konkretnego wykroju podaje broszura dołączona do zamówienia.

Do wykroju męskiego potrzebne są obwód klatki piersiowej, talii, siedzenia, szyi, wzrost i długości rękawa oraz spodni. Szczegółowy opis pomiarów, w tym zdejmowanie miary męskiej, znajdziesz w naszym osobnym poradniku. Przy marynarce zwróć szczególną uwagę na postawę, najlepiej na podstawie zdjęcia z boku.

W Minerva Patterns kategoria męska obejmuje marynarki jednorzędowe i dwurzędowe, kamizelki, smokingi, fraki, płaszcze, koszule i spodnie, a wykroje generowane są według podanych wymiarów. Krawcy i małe pracownie często wybierają plik DXF AAMA, który można otworzyć w programie CAD, dopracować i wydrukować na ploterze, albo PDF A0 do punktu ksero.

Krawiectwo męskie wymaga doświadczenia. Do zamówienia dołączona jest broszura z tekstowymi notatkami szycia i zużyciem tkaniny, ale nie jest to kurs szycia marynarki krok po kroku, więc warto znać podstawowe techniki krawieckie, zanim zabierzesz się za pierwszą.